Το φθινόπωρο είναι επίσης κρίσιμη περίοδος για τη δημιουργία αποθεμάτων. Η ελιά αποθηκεύει άνθρακα, άζωτο, φώσφορο και κάλιο στο ξύλο και στις ρίζες, ώστε να υποστηρίξει τη διαφοροποίηση των ανθοφόρων οφθαλμών και τη βλάστηση της επόμενης άνοιξης. Για αυτή τη φάση προτείνονται ισορροπημένα οργανo-ανόργανα λιπάσματα NPK, τα οποία συνδυάζουν οργανική ουσία με ανόργανα θρεπτικά στοιχεία. Η οργανική συνιστώσα συμβάλλει στη βελτίωση της δομής του εδάφους, στη συγκράτηση των θρεπτικών στοιχείων και στην ενίσχυση της μικροβιακής δραστηριότητας.
Για ενήλικους ελαιώνες ή εδάφη με εκτενή υδατική και θερμική καταπόνηση, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σκευάσματα με υψηλή περιεκτικότητα σε οργανική ουσία και μεγαλύτερη αναλογία καλίου, όπως τύποι 7-5-14.
Στους νεότερους ελαιώνες ή σε δέντρα που χρειάζεται να ανακτήσουν ζωηρότητα, επιλέγουμε σκευάσματα με υψηλότερη αναλογία αζώτου (Ν), όπως 18-8-10, υπό την προϋπόθεση ότι ελευθερώνουν σταδιακά το άζωτο. Στόχος είναι η αποφυγή έντονης όψιμης βλάστησης, που μπορεί να καταστήσει τους νέους ιστούς περισσότερο ευάλωτους στα πρώτα κρύα.
Σημαντικό στοιχείο της φθινοπωρινής θρέψης είναι και το βόριο (Β), το οποίο μπορούμε να εφαρμόσουμε στο έδαφος ή διαφυλλικά πριν το λήθαργο, καθώς συνδέεται με τη γονιμότητα της γύρης, τη μελλοντική καρπόδεση και τη λειτουργία των μεριστωματικών ιστών.
Σε βιολογικούς ελαιώνες ή σε εδάφη με ασβεστούχο και αλκαλικό χαρακτήρα, προτιμούμε οργανικά αζωτούχα λιπάσματα, εμπλουτισμένα με σίδηρο (Fe) και μαγνήσιο (Mg), κατά προτίμηση σε μορφή θειικών αλάτων.
Η ενδεικτική δόση εφαρμογής στο έδαφος, κυμαίνεται γενικά από 300 έως 600 κιλά ανά εκτάριο ή περίπου 2 έως 5 κιλά ανά δέντρο στους παραδοσιακούς ελαιώνες. Οφείλουμε ωστόσο να προσαρμόζουμε την τελική ποσότητα στο ύψος της παραγωγής που αφαιρέσαμε, στη ζωηρότητα της κόμης, στην ηλικία των δέντρων και στα αποτελέσματα ανάλυσης του εδάφους.