Εκτός από τη διετή συνήθεια που έχει η ελιά (Παρενιαυτοφορία), η παραγωγή ελαιοκάρπου χαρακτηρίζεται από μαζική αποκοπή νεαρών καρπών κατά την περίοδο μετά την άνθηση.
Η ικανότητα καρπόδεσης, προκύπτει από μια ισορροπία μεταξύ των ανθών εντός της ταξιανθίας και ρυθμίζεται από τη γονιμοποίηση των ωοθηκών και από τον ανταγωνισμό μεταξύ των γονιμοποιημένων και αγονιμοποίητων καρπών.

Επιπλέον, η καρπόδεση δεν ελέγχεται μόνο από τον ανταγωνισμό σε κάθε ταξιανθία, αλλά εξαρτάται από το δυναμικό καρποφορίας του δέντρου.

Ένας άλλος πιθανός παράγοντας που επηρεάζει το ποσοστό καρπόδεσης του ελαιόδεντρου, είναι η αναλογία των ατελών ανθέων (στημονοφόρα) σε σχέση με τα ερμαφρόδιτα, καθώς και η ακανόνιστη κατανομή των ανθέων στο θόλο (ο ρόλος του σωστού κλαδέματος).

Τα ανθισμένα λουλούδια, δεν είναι ικανά να δώσουν πάντα καρπούς, λόγω της αδυναμίας τους να ολοκληρώσουν την ανάπτυξη του υπέρου.

Επιπλέον, το περιβαλλοντικό στρες (δηλαδή οι πολύ υψηλές θερμοκρασίες, με τις ιδανικές να θεωρούνται μεταξύ 18 και 25°C) και το διατροφικό στρες μεταξύ της έκπτυξης των οφθαλμών, έξι εβδομάδων πριν την άνθηση, μειώνει τον αριθμό των ανθών ανά ταξιανθία και αυξάνει τον εκφυλισμό ή πύρωση του υπέρου (μαύρισμα του νεαρού καρπιδίου και πτώση).