Με το 90% των ελαιοτριβείων στην Ισπανία να έχει μπει πλέον σε πλήρη ρυθμό λειτουργίας, η «ναυαρχίδα» της παγκόσμιας ελαιοπαραγωγής δίνει τα πρώτα σαφή δείγματα γραφής για τη νέα εμπορική περίοδο. Η εικόνα που διαμορφώνει είναι αυτή της σταθερότητας, με τα παλιά αποθέματα να έχουν εξαντληθεί και τα φρέσκα λάδια να ρέουν στην αγορά. Ωστόσο, η βιομηχανία πιέζει για χαμηλότερες τιμές συμβολαίων, προσπαθώντας να προσεγγίσει ξανά τον καταναλωτή. Η κατάσταση στην Ιβηρική χερσόνησο αποτελεί «οδηγό» και για την ελληνική αγορά, η οποία παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις.
Η αγορά δείχνει διαφορετικά πρόσωπα ανάλογα με την ποιότητα του προϊόντος. Τα νέα λάδια διαθέτουν πολύ καλές οργανοληπτικές ιδιότητες, γεγονός που στηρίζει τις ανώτερες κατηγορίες, αλλά όχι χωρίς όρια.
Το κρισιμότερο στοιχείο, είναι η στάση των μεγάλων βιομηχανιών τυποποίησης. Οι συσκευαστές, βλέποντας την κατανάλωση να έχει λυγίσει από τις υψηλές τιμές της περασμένης χρονιάς, πιέζουν για αποκλιμάκωση. Διαπραγματεύονται σταθερά τα νέα συμβόλαια σε χαμηλότερα επίπεδα, στοχεύοντας σε μια ζώνη τιμών μεταξύ 4,00 και 4,50€/kg. Στόχος τους είναι να φέρουν την τιμή στο ράφι, σε επίπεδα που διατίθεται να πληρώσει η μαζική λιανική και ο μέσος καταναλωτής, ώστε να αναθερμάνουν τη ζήτηση.
Η γενική αίσθηση στην ισπανική αγορά είναι ότι δεν υπάρχουν λόγοι για νέα άνοδο τιμών. Καθώς οι δεξαμενές (τα «κελάρια») γεμίζουν με το νέο λάδι, η προσφορά ανεβαίνει. Οι αναλυτές προβλέπουν ενδεχόμενες διορθώσεις προς τα κάτω, ανάλογα με τα αποτελέσματα της ζήτησης τους επόμενους μήνες. Το ζητούμενο πλέον είναι η εύρεση μιας ισορροπίας που θα προστατεύει το εισόδημα του παραγωγού, αλλά δε θα διώχνει τον καταναλωτή, αποφεύγοντας καταστάσεις όπου όλοι θα βγουν χαμένοι.
Πηγές:
