Σε παγκόσμιο επίπεδο καταγράφονται περίπου 582 εκατομμύρια γεωργικές εκμεταλλεύσεις, που καλλιεργούν συνολικά 29 δισεκατομμύρια στρέμματα. Αν και το μέσο μέγεθος είναι στα 50 στρέμματα, ο αριθμός αυτός δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, καθώς αυτοί οι αριθμοί κρύβουν μια έντονη συγκέντρωση γης. Οι μικρές εκμεταλλεύσεις κάτω των 20 στρεμμάτων αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα, περίπου το 85% του συνόλου, ωστόσο καλλιεργούν μόλις το 9% της γεωργικής γης. Στον αντίποδα, ένα ελάχιστο ποσοστό μεγάλων εκμεταλλεύσεων (μόλις 0,1%) ελέγχει πάνω από το μισό των εκτάσεων. Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η εικόνα της ιδιοκτησίας, όπου το 10% των μεγαλύτερων κατόχων ελέγχει κατά μέσο όρο το 56% της γης στις εξεταζόμενες χώρες, ενώ σε παγκόσμια κλίμακα το ποσοστό αυτό φτάνει σχεδόν το 90%. Αντίθετα, το μικρότερο 40% των παραγωγών περιορίζεται σε ένα ελάχιστο μερίδιο.
Η εικόνα διαφέρει σημαντικά ανά περιοχή. Σε Ασία και Αφρική κυριαρχούν μικρές εκμεταλλεύσεις, συχνά οικογενειακού χαρακτήρα, ενώ σε Ευρώπη, Αμερική και κυρίως στην Ωκεανία, επικρατεί η μεγάλης κλίμακας γεωργία, με πολύ μεγαλύτερα αγροτεμάχια. Ιδιαίτερη σημασία έχει και το καθεστώς ιδιοκτησίας. Σε πολλές χώρες, κυρίως στην Αφρική, οι μικροκαλλιεργητές δεν διαθέτουν επίσημους τίτλους γης, γεγονός που τους στερεί πρόσβαση σε χρηματοδότηση και προγράμματα στήριξης, εντείνοντας τις ανισότητες. Παράλληλα, δύο βασικές τάσεις ενισχύουν τη συγκέντρωση γης: οι μεγάλες επενδυτικές εξαγορές γεωργικών εκτάσεων και η διείσδυση χρηματοοικονομικών οργανισμών, που αποκτούν έμμεσο έλεγχο μέσω εταιρικών σχημάτων.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο στατιστικό, αλλά και βαθιά αναπτυξιακό. Όπως επισημαίνει η έκθεση, η ισόρροπη κατανομή της γης έχει άμεση σχέση με την οικονομική ανάπτυξη και την επισιτιστική ασφάλεια, ενώ η υπερσυγκέντρωση δυσκολεύει την πρόσβαση των μικρών παραγωγών σε πόρους και ευκαιρίες. Σε ένα περιβάλλον με αυξανόμενη ζήτηση για γη, η πρόσβαση σε αυτήν αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για το μέλλον της γεωργίας και των ανθρώπων που τη στηρίζουν.
